ABAREN SIMARIS


Potępienie

Potępienie

Potępienie –
To słowo uderza jak grom z jasnego nieba
Niszcząc wszystko na swojej drodze
Bez najmniejszego nawet wyrzutu sumienia
Jest przekleństwem i zarazą roznoszoną przez człowieka
Który nie wiedząc czemu zawsze szuka skarbów u innych
Nigdy we własnym wnętrzu

Potępienie –
Uciekasz przed nim, chowasz do najciemniejszej dziury
Nie chcesz o nim nawet myśleć, gdyż może chodzić właśnie o ciebie
Budujesz solidny dom, malujesz go w jaskrawe kolory
Chodzisz do kościoła i zawsze dajesz na tacę
Każdego wieczora klękasz i spuszczasz wzrok
Wstydzisz się i prosisz o przebaczenie

Potępienie –
To dla ciebie tajemnica największa ze wszystkich
Zagadka bardziej przerażająca niż śmierć
Buszująca w umyśle jak szczur w klatce
Ze strachu czasem ukrywasz przed sobą jej istnienie
Ale ona zawsze wraca, jeszcze bardziej nagląca
Jeszcze bardziej domagająca się zapomnienia

Potępienie –
Tak naprawdę to jedyne prawdziwe zbawienie
Bo gdy Bóg się ciebie wyrzeknie, będziesz wolny
Wolny od ucisku, strachu porażki, bólu istnienia
Staniesz się wieczny i niepokalany człowieczeństwem
Którego istotą jest oddawanie czci bogom
I płaszczenie się przed silniejszymi od siebie

Potępienie –
To kara za grzechy, jak mawiają, ostateczne zniewolenie
Nie wierz w takie słowa, kłamstwem są zwyrodniałym
Bóg jest chciwym artystą, pożądającym uwielbienia
Nigdy nie pozwoli, byś stał się wolny
Wybaczy ci wszystkie – najcięższe nawet – grzechy
Zostaniesz jego niewolnikiem po wsze czasy

Potępienie –
Ono jest jedynym wyjściem
Ono jest jedynym ratunkiem
Dlatego potęp się sam, a zrzucisz kajdany
Będziesz wolny jak ja
I pójdziesz swoją drogą
Ku wieczności. Wieczności, którąś Ty


Spodobało się? Podziel się z innymi:



Chcesz być
na bieżąco?

Polub mnie na Facebooku
i otrzymuj informacje o nowościach.